Zámek Paskov Pałac

Paskov leży w kraju morawsko-śląskim, a jego zamek był niegdyś siedzibą dóbr paskovskich. Wczesnobarokowa budowla powstała w siedemnastym wieku w wyniku przebudowy starszej twierdzy. Dziś mieści się w niej muzeum regionalne.

Pierwsza pisemna wzmianka o Paskovie pochodzi z roku tysiąc dwieście sześćdziesiątego siódmego i znajduje się w dokumencie biskupa ołomunieckiego Bruna ze Schauenburku. Przez kilka stuleci Paskov był lennem biskupstwa ołomunieckiego. Z czasem należał między innymi do rodu Černohorských z Boskovic, do Žerotínów czy do Pernštejnów. Sama twierdza została po raz pierwszy wspomniana w roku tysiąc czterysta osiemdziesiątym czwartym, w związku ze sporem o lenno. W roku tysiąc pięćset trzydziestym biskup Stanislav Thurzo zwolnił Paskov z zależności lennej, a majątek stał się dziedziczną własnością Jana z Pernštejna.

W latach tysiąc pięćset siedemdziesiątym siódmym do tysiąc pięćset siedemdziesiątego dziewiątego Paskov należał do śląskiego humanisty, uczonego i dyplomaty Ondřeje Dudiča z Hořehovic. Mieszkał tu na stałe i uczynił z twierdzy centrum swoich kontaktów towarzyskich. Po dwóch latach sprzedał jednak dobra Ctiborowi Syrakovskému z Pěrkova, wieloletniemu najwyższemu pisarzowi ziemskiemu na Morawach. Pod koniec szesnastego wieku Syrakovský kazał twierdzę rozbudować. Przypomina o tym jego herb rodowy z inicjałami, zachowany na kamiennym nadprożu, które dziś jest wmurowane w zamku.

Kolejni właściciele byli wyznania niekatolickiego i wspierali powstanie stanowe. Ostatnia z nich, Anna Cedlarová z Hofu, straciła majątek w wyniku konfiskat po bitwie na Białej Górze. W roku tysiąc sześćset dwudziestym czwartym Paskov otrzymał Václav Bruntálský z Vrbna. Jego czasy upłynęły pod znakiem rekatolicyzacji, ucisku poddanych i wojny trzydziestoletniej. Na przełomie lat dwudziestych i trzydziestych siedemnastego wieku zaczął przebudowywać twierdzę na wczesnobarokowy zamek z elementami zanikającego renesansu. Powstał jednopiętrowy budynek o czterech skrzydłach, z zamkniętym dziedzińcem. Z części dawnych umocnień powstało przedzamcze z wieżą wjazdową i narożnymi bastionami. Pod koniec wojny zamek został uszkodzony przez przechodzące wojska. Dlatego wdowa Alžběta po śmierci męża rozpoczęła kolejne prace, głównie w celu wzmocnienia fortyfikacji.

Później właściciele zamku zmieniali się jeszcze kilkakrotnie. Zasadniczo zmienili jego wygląd dopiero na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku hrabiowie Stolbergowie, ostatni prywatni właściciele. W drugiej połowie dwudziestego wieku zamek służył jako placówka zdrowotna. W roku dwa tysiące trzynastym nabyło go miasto Paskov, a po rekonstrukcji od roku dwa tysiące osiemnastego działa w nim muzeum. Zabytkiem kultury kompleks zamkowy jest od roku tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego ósmego.