zřícenina zámku Jištěrpy Ruina

We wsi Jištěrpy, należącej do gminy Chotiněves w regionie Litoměřicka, zachowały się jedynie skromne pozostałości niegdyś rozległego zamku. Powstał on w wyniku przebudowy starszej twierdzy, a w dziewiętnastym wieku został rozebrany. Jego szczątki od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego są chronione jako zabytek kultury.

Sama wieś jest wspominana prawdopodobnie już w roku tysiąc pięćdziesiątym siódmym. Twierdza została po raz pierwszy wzmiankowana w roku tysiąc trzysta osiemnastym jako własność niejakiego Výšego. Początkowo należała do rycerzy z Jištěrp, w latach tysiąc czterysta siedemnastym do tysiąc czterysta pięćdziesiątego czwartego dzierżył ją Petřík z Lejen. Po roku tysiąc czterysta pięćdziesiątym szóstym źródła milczą o niej przez długi czas.

Jištěrpy pojawiają się ponownie w pierwszej połowie szesnastego wieku. W latach tysiąc pięćset dwudziestym ósmym do tysiąc pięćset czterdziestego trzeciego były własnością Zikmunda z Blatna, po nim jego syna Habarta, a następnie Albrechta z Blatna. Ten około roku tysiąc pięćset osiemdziesiątego dziewiątego zaczął przebudowywać twierdzę na renesansowy zamek, budowy jednak nie dokończył i w roku tysiąc pięćset dziewięćdziesiątym trzecim sprzedał Jištěrpy Janowi Sezimovi z Ústí. Prace zakończono dopiero po roku tysiąc sześćset piątym za czasów jego syna Jiřího Viléma. Ten utracił majątek podczas konfiskat po bitwie na Białej Górze, a Jištěrpy zdobyli jezuici. Przystosowywali obiekt do swoich potrzeb, a w czasach epidemii dżumy przenosili tu nauczanie z praskiego Klementinum. W roku tysiąc sześćset osiemdziesiątym na zamkowym dziedzińcu wydano wyrok śmierci na kilku przywódców powstania poddanych. Około roku tysiąc siedemset dwudziestego czwartego zamek przeszedł barokową przebudowę, w której najprawdopodobniej uczestniczył Kilián Ignác Dientzenhofer.

W czasach największej świetności był to obszerny czteroskrzydłowy budynek piętrowy ze sklepieniami zarówno na parterze, jak i na piętrze. Na parterze znajdowała się kuchnia, jezuicki refektarz, a przede wszystkim kolumnowa sień wejściowa. Wygodne kamienne schody prowadziły na piętro do wielkiej sali ozdobionej herbami. Elementy kamieniarskie były wykonane na wysokim poziomie. Pod budynkiem znajdowały się głębokie piwnice winne. Do zamku należał ogród ozdobny i użytkowy z barokową kaplicą świętego Kiliana, również przypisywaną Dientzenhoferowi.

Po zniesieniu zakonu jezuitów w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątym trzecim zamek służył już tylko celom gospodarczym i szybko popadał w ruinę. Duże szkody wyrządziła armia pruska, która została tu zakwaterowana w roku tysiąc siedemset siedemdziesiątym ósmym. Próba przebudowy zamku na manufakturę tekstylną się nie powiodła, a rozpadający się budynek został po roku tysiąc osiemset szóstym rozebrany na materiał budowlany.

Dziś pozostała z niego część podmurówki ze wzmocnionym narożnikiem, resztki piwnic winnych oraz kilka elementów kamieniarskich, które trafiły do ścian wiejskich zabudowań.