Kostel svatého Erharda Kościół

Kostel svatého Erharda należy do najstarszych kościołów w regionie. Dokładny czas jego tworzenia jest trudny do czasu, ale oczekuje się, że pochodzi z połowy XIII wieku. Źródła historyczne są wątpliwe w tej kwestii - starsza niemiecka ojczyzna z 1898 roku wspomniała nawet o XII wieku i przypisywała fundację członkostce rodziny Unruher. Twierdzenie to opiera się jednak wyłącznie na niedawnym dokumencie i biorąc pod uwagę, że Unruher nie osiedlili się w Loketsku do początku XV wieku, jest to prawdopodobnie błąd. Rzeczywiste zachowane zapisy kościoła świadczą o tym od 1356 roku, a plebanię wspomina się od 1352 roku.

Pierwotnie istniała większa kaplica, która przeszła przez kolejne rekonstrukcje. Znaczące prace budowlane miały miejsce w 1555 roku, kiedy łódź została dodana do pierwotnego budynku i prostokątny prezbiterium został otoczony. Barokowy styl kościoła można oczekiwać od pierwszej połowy XVIII wieku, gdy został wyposażony w barokowy inwentarz i został zbudowany przez przylegającą barokową kaplicę gór Olivet.

W 1627 roku kościół przeżył znaczną zmianę - kościół parafialny został przydzielony do Jindřichovice i budynek w Tatrovice w ten sposób uzyskał status kościoła rodzinnego. W rezultacie msza była podawana tylko w niedziele i wielkie święta, podczas gdy dom parafialny pozostał pusty, a później miejscowa szkoła znajdowała się tam. Według zachowanej kroniki parafialnej mieszkańcy Tatrovic od dawna mają problemy z zajęciem parafii. Dopiero w 1782 roku parafia została przywrócona, a większe naprawy dokonano przy okazji nowego poświęcenia kościoła. W tym samym czasie miasto Loket, jako rezydencja, przejęło patronat kościoła. Bardziej rozbudowane naprawy nastąpiły w 1872 roku, rok później ołtarz został niedawno urządzony. W 1925 roku wprowadzono elektryczność podczas rekonstrukcji dachu i usuwania wnętrza do kościoła.

Po zakończeniu II wojny światowej ludność niemiecka została przeniesiona, wioska Tatrovice prawie całkowicie zniknęła i kościół stopniowo upadł. Kościół nie odrestaurował się aż do roku 2004-2005, kiedy to przeprowadzono całkowitą rekonstrukcję, w tym naprawę dachówek i przebudowę wnętrza.

To jest architektonicznie zorientowany kościół wczesnego gotyckiego stylu. W zakrystii znajdują się dwa pola sklepienia krzyżowego. Statek ma płaski sufit i pierwotnie był wyposażony w drewniane naboje. Drewniany krąg trzyramienny jest prowadzony przez rzeźbione kolumny. Ciekawe jest to, że kościołowi brakuje filarów wsparcia. Dominacja dachu to wieża sanktuarium z barokowym biciem cebuli i dwuramiennym krzyżem na górze, uzupełniona o mniejszą wieżę nad prezbiterium. Kwadrat z dachem pokrytym gontem znajduje się przed frontem zachodnim.

Wyposażenie wnętrz odzwierciedla bogactwo barokowej dekoracji. W prezbiterium dominuje główny ołtarz portalu z połowy XVIII wieku, pierwotnie zdobiony statuą św. Erharda. Boczne posągi reprezentują św. Jana Nepomuka i św. Jana Chrzciciela. Z okresu około 1700 roku pochodzi barokowa ławka i kamienny baptysta z 1701 roku. Również cenne są posągi św. Anny i Maryi Dziewicy z Jezusem z pierwszej połowy XVIII wieku oraz posąg św. Vendelina z końca tego stulecia. Skarb sztuki jest również obraz olejny Drogi Krzyżowej z tego samego okresu i obraz koronacji Maryi Panny około 1780 roku. Pierwotny organ kościoła został wymieniony w 1762 roku.

Od 1963 r. kościół św. Erharda, przylegająca kaplica Olivet, boska męka i brama muru są chronione jako zabytek kultury. Jako kościół synowski świadczy o bogatej średniowiecznej i nowoczesnej historii regionu i stanowi cenny przykład lokalnej architektury sakralnej z warstwami elementów gotyckich i barokowych.