Psychiatrická nemocnice Bohnice Budynek szpitala

Psychiatrická nemocnice Bohnice jest hojnie poczętym obszarem secesyjnym o powierzchni 64 hektarów. Dorastał w latach 1903-1916 na zielonej łące w Pradze - Božnice według projektu architekta Václava Roštápila. Dominacją tego historycznego kompleksu jest kościół św. Wacława i główny budynek administracyjny, który przypomina barokowy zamek. Obiekty zostały zaprojektowane jako najnowocześniejsze i największe w swoim rodzaju na Węgrzech. Obecnie jest on stosowany w leczeniu chorób psychicznych, a jego duży park jest w pełni otwarty dla społeczeństwa.

Na początku XX wieku rozwój industrializacji miał miejsce w Czechach. Spowodowało to pogorszenie warunków społecznych ludności i rosnące zapotrzebowanie na łóżka, zwłaszcza w Pradze. W związku z tym Komitet Regionalny Królestwa Republiki Czeskiej postanowił z postanowienia z dnia 12 listopada 1903 r. zbudować nową instytucję dla obłąkanych. W tym celu kupił dużą posiadłość z polami i sąsiednim Chimikých gaju w Božnice w pobliżu Pragi. Zakład rozpoczął się jako oddział Instytutu Praskiego w Charles. W 1904 roku przybyli tu pierwsi pacjenci, którzy wykonali pracę pomocniczą. W dniu 28 kwietnia 1909 r. powołano odrębny Królewski Czeski Instytut Regionalny dla obłąkanych w Czechach.

Budowa całego kompleksu miała miejsce w latach 1906-1912. W sumie 28 pawilonów leczniczych i wiele obiektów operacyjnych rosło wtedy. Projekt architektoniczny budynku administracyjnego, kościoła i willi w południowej części został przygotowany przez Václav Roštlapil. System Pavilion umożliwił wyjątkowe rozróżnienie pacjentów na okres, w zależności od rodzaju trudności. Obejmowały one cichych pacjentów, baseny, operacje zakaźne i przestępców. Składniki kompleksu składały się z elektrowni, dżemów wodnych, stacji serwisowych wody użytkowej z Vltava i obiektów gospodarczych. Dzięki temu Instytut został zaprojektowany jako samowystarczalne miasto.

Obiekt należał do Regionalnego Komitetu Królestwa Czech. Pierwszy reżyser został MUDr. Jan Hraše, po którym kierownictwo zostało przejęte przez MUDr. Bohuslav Hellich. W czasie I wojny światowej, niektóre pawilony służyły jako wojskowy Łazarz, na przykład do ewakuacji chorego psychicznie włoskiego trójzęba. Liczba pacjentów tymczasowo zwiększyła się do 2 186 w tym czasie. Pomiędzy dwoma wojnami światowymi zdolność produkcyjna powiększyła się dalej, a w 1938 roku instytucja osiągnęła historyczną maksymalną liczbę 2567 pacjentów. W czasie okupacji hitlerowskiej w latach 1939-1945 opieka zwolniła, a okolica przybyła z uszkodzonego szpitala w Dobrány i zniesionej instytucji w niemieckim Brodzie.

Kluczowym elementem funkcjonowania był początkowy udział pacjentów w procesie pracy. Pracowali w rolnictwie, ogrodnictwie, konserwacji parku, kuchni lub warsztacie, co miało ogromne znaczenie terapeutyczne. Był też chór muzyczny, a później teatr. Wieś Bohnice stała się częścią Pragi w 1922 roku. W języku ludowym słowo Bohnice zaczęło być używane jako symboliczne określenie dla instytucji umysłowej lub psychiatrycznej.

Obecnie kompleks oferuje kompleksową opiekę nad zdrowiem psychicznym dorosłych, dzieci i seniorów, jak również leczenie uzależnienia. Teatr Za ogrodzeniem, klub kolumnowy V. i farma socjoterapia znajdują się w pomieszczeniach pierwotnego gospodarstwa, który zapewnia terapię roboczą i hipoterapię. Architekturalnie cenne pawilony sadzone są w parku. Jest on swobodnie dostępny dla ogółu społeczeństwa i zapewnia ciche środowisko dla spacerów.

Wizyta w tym historycznym obszarze ukazuje unikalną kombinację wielkomiejskiego planu na początku XX wieku, wysokiej jakości architektury secesyjnej i wciąż funkcjonującego środowiska terapeutycznego. Spacer przez park daje wyjątkową okazję poznania miejsca, które służyło jego pierwotnym celom dla pokoleń, tworząc jednocześnie integralną część krajobrazu kulturowego Pragi.