Starý dvůr Grodzisko stożkowate

Starý dvůr to wymarła średniowieczna forteca w miejscowości Bohosudov koło Krupki w Teplicach. Założony w XIV wieku obiekt ten jest dziś chroniony jako zabytek kultury i reprezentuje wzgórze z kolistą fosą.

Żaglowiec ewoluował w XIV wieku. Historyk August Sedláček, bez twardych dowodów, wierzył, że fort został zniszczony w 1426 podczas wojen husyckich po przegranej bitwie w Ústí nad Labem. Pierwsza pisemna wzmianka o nim pochodzi z roku 1433, kiedy Martin Hengst z Krupki zostawił synowi Lorenzo połowę swojej fortuny.

Oryginalna jednostka budowlana składała się z wyspy o średnicy 24 metrów, chronionej przez fosę wodną o szerokości do 15 metrów z wyściełanymi ścianami. W centrum był budynek o prostokątnym planie 8 × 11 metrów, którego północno-zachodni róg zawierał klatkę schodową, a piwnica była otoczona sklepieniem. Fortyfikacja była również ścianą zbudowaną na skraju wyspy.

W XV wieku twierdza stała się siedzibą rodziny Glace, pierwotnie powiązanej z przedsiębiorcami górniczymi z Krupki. Hanuš Glac kupił nieruchomość od braci Martina i Petera około 1450 roku, a cena zakupu została ustalona po sporze w 1452 roku. W 1471 roku Hanuš i jego krewny Vavřenc otrzymali herb od cesarza Fridricha III i przepowiednię ze Starego Sądu. Po kilku zmianach do właścicieli, w tym Kaspar Anders z Ottendorf, fort został sprzedany do miasta Krupka w 1552 roku. W 1614 roku został zakupiony przez Diviš Kluge, który musiał opuścić kraj, aby wziąć udział w powstaniu państwowym, co doprowadziło do porzucenia gospodarstwa przez cztery lata. Po powrocie i sprzedaży Adamowi Pecelio z Adlersheim w 1638 roku, nowy właściciel wynegocjował promocję gospodarstwa do gospodarstwa. W 1651 roku, Chomutov Jezuits kupił fort.

W 1664 roku twierdza spłonęła, ale później Jezuici ją odrestaurowali. Po anulowaniu zamówienia w 1773 roku, budynek poszedł w prywatne ręce i został później odzyskany przez miasto Krupka. Kiedy fort przestał spełniać funkcję rezydencji, zaczął się rozpadać. Pod koniec XIX wieku, a mianowicie w 1883 roku, wszystkie mury zostały zburzone, a piwnica pochowana przez właściciela Krügnera. Po 1945 roku fosa wodna została uszkodzona podczas budowy pobliskiego basenu, który czerpał z niej wodę.

Dziś pomnik reprezentowany jest tylko przez wzgórze z kolistą fosą wodną. Od 1964 roku jest chroniony jako zabytek kultury. Dzisiaj, utracony wygląd oryginalnej posiadłości przypomina tylko tę korektę krajobrazu. Zwiedzanie tego miejsca daje wgląd w historię średniowiecznej osady i rozwoju gospodarczego regionu.