Vlastní vila Evžena Linharta Willa

Villa Evžena Linhart to ważny pomnik czeskiego funkcjonalizmu, zbudowany w latach 1927- 1929 w Pradze Dejvice w Hanspaulce na rogu ulic Na Pernikářka, Zvonická i Na Viniční hory. Charakterystyka jego geometrycznej formy, szczegółów technicznych i ciągłości historycznej pozostawała własnością jednej rodziny przez cały okres jej istnienia.

Architekt Evžen Linhart zaprojektował budowę dla swojej rodziny. Główną firmą budowlaną był Karel Mężczyzna. Podczas budowy w 1928 roku nastąpił wybuch tłumaczenia nad drzwiami, co doprowadziło do tymczasowego zawieszenia pracy. Budowniczy musiał przeprowadzić statyczną ponowną ocenę i testy obciążenia konstrukcji, aby zakończyć budowę w 1929 roku. Podczas realizacji było kilka zmian w pierwotnych planów, takich jak przeniesienie kuchni i łazienki w piwnicy, oddzielenie łazienki od magazynu i ustanowienie pralni na miejscu oryginalnej piwnicy. Wysokość świetlna pomieszczeń w piwnicy została następnie dostosowana do trzech metrów.

Architektura willi opiera się na koncepcji emocjonalnej opartej na przykładzie Le Corbusiera. Dom ma plan gruntu w kształcie litery L i składa się z prostych geometrycznych tomów. Konstrukcja opiera się na monolitycznym szkielecie żelbetowym z dziewiętnastoma filarami, które odbywają się na całej wysokości budynku. System ten jest wypełniony blokami izotonowymi o grubości 25 centymetrów, które nie mają funkcji nośnika. W ten sposób Linhart zakwestionował klasyczną ideę wagi materii architektonicznej.

Willa pozostała własnością rodziny Linhart, zapobiegając niewrażliwym zakłóceniom jej struktury. W 1958 r. w piwnicy założono aptekę i magazyn, dla którego należało utworzyć szybę do wystrzelenia towarów z dawnej wentylacji w oknie rozładunku. W 1985 roku pierwotny kocioł na paliwo stałe został zastąpiony gazem. W 1996 roku willa została zarejestrowana jako zabytek kultury. W 1997 roku przeprowadzono rozległą naprawę fasady i dachu, obejmującą rekultywację muru obwodowego, ogrzewanie i wymianę warstwy pokrywy dachu płaskiego. Procedury były regularnie konsultowane z pracownikami Instytutu Opieki nad Miejscami Pamięci w Pradze.

Atrakcje techniczne obejmują rozwiązanie obciążenia sufitu na parterze. W celu zmniejszenia obciążenia konstrukcji monolitycznej ze wzmocnionego betonu, w podłóg zamiast pierwotnie zaplanowanego 11 centymetrów złomu zastosowano czterocentymetrowy heraklit. Kolejną zmianą od oryginalnego projektu było wdrożenie składanych drzwi garażowych zamiast planowanych żaluzji do pobierania.

Dziś willa znajduje się w pozycji dominującej z widokiem na ulicę Na Viniční hory. Obiekt jest chroniony jako zabytek kultury i stanowi rzadki przykład funkcjonalizmu, który dzięki własnościowi rodziny zachował autentyczność. Jest to ważny przedmiot do zrozumienia rozwoju nowoczesnej architektury w Pradze.