zámek Ostrolovský Újezd Pałac

Zamek Ostrolovský Újezd stoi w centrum gminy o tej samej nazwie, niespełna cztery kilometry na południowy zachód od Borovan w okolicach Czeskich Budziejowic. Od roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego trzeciego jest chroniony jako zabytek kultury.

Pierwszą siedzibą panów koło Ostrolovského Újezda był średniowieczny zamek, który został opuszczony jeszcze przed rokiem tysiąc pięćset trzydziestym czwartym. W roku tysiąc pięćset siedemdziesiątym dobra újezdeckie kupił Kryštof Kořenský z Terešova. Postanowił wybudować nową renesansową twierdzę przy tamtejszym folwarku, gdzie wówczas mieszkali jego bracia Václav, Vilém i Jiří.

Po śmierci Kryštofa dobra przypadły Vilémowi, a po nim jego żonie Ludmile. W roku tysiąc sześćset czternastym sprzedała ona zamek swojemu drugiemu mężowi, Lukášowi Kořenskému z Terešova. Lukáš zmarł w roku tysiąc sześćset czterdziestym, a dobra odziedziczył jego syn Kryštof. Ten jednak wkrótce potem zmarł za granicą, a majątek przejął jego brat stryjeczny Václav František. Po nim dobra újezdeckie wraz z innymi posiadłościami otrzymał jego młodszy syn Jan Lukáš Antonín. W roku tysiąc sześćset dziewięćdziesiątym drugim sprzedał je miastu České Budějovice, które posiadało ten majątek aż do dwudziestego wieku.

Na początku osiemnastego wieku twierdza została przebudowana w stylu barokowym. W roku tysiąc siedemset jedenastym dobudowano do niej spichlerz.

Od dziewiętnastego wieku zamek służył jako szkoła, później jako magazyn, a w końcu nikt się nim nie opiekował. Po roku tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym kupiła go gmina Ostrolovský Újezd. Remont rozpoczął się jednak dopiero po roku dwa tysiące drugim, kiedy obiekt kupili państwo Malinští.

Zamek powstał w północnej części folwarku, od którego dziś oddziela go droga. Jest to piętrowy budynek o dwóch skrzydłach, z dachem dwuspadowym i fasadą zwróconą na południe. Pomieszczenia na parterze mają sklepienia krzyżowe, a miejscami zachował się tynk zdobiony sgraffito. Przybudówka od strony zachodniej, podparta przyporami, oraz wieżyczka nad dachem zostały dobudowane w osiemnastym i dziewiętnastym wieku.