Kostel Nanebevzetí Panny Marie v Bechyni Kościół

Kościół jest częścią klasztoru franciszkańskiego w południowo-czeskim mieście Bechyni i tworzy wraz z nim chronioną całość. Jest to budowa późnogotyckiego charakteru, który łączy różne wpływy architektoniczne - od tradycyjnego przedhusyckiego układu hali do bodźców przyjętych z Saksonii.

Plan piętra kościoła składa się z głównej podwójnej łodzi i jednej łodzi prezbiterium, która łączy podwójną łódź asymetrycznie - bezpośrednio do lewej łodzi. Kościół jest zorientowany: główne wejście znajduje się od zachodu, przy starym mieście, a prezbiterium kieruje się na wschód z odchyleniem na południowy wschód. Do kościoła mogą wejść trzy różne wejścia - główny od zachodu, od ambicji wejścia po lewej stronie prezbiterium lub przez przejście przez przedłużenie barokowej kaplicy.

Bezpośrednio po wejściu do głównego wejścia, gość znajduje się pod barokową skorupą, która została zbudowana tylko w gotyckiej przestrzeni w 1634 roku. Kora rysowana jest dwoma łukami i podcięta przez krzyż bez żeber - celową imitacją gotyku, tak aby struktura nie straciła jedności. Niestety, konstrukcja ta zniszczyła jeden z najcenniejszych późnogotyckich fresków kompleksu klasztornego: przedstawiała Sąd Ostatni, a dziś tylko dwie małe części - jedną pod korą, drugą powyżej. Organ jest umieszczony na korze dzisiaj. W przestrzeni poniżej stoi późnogotycki zraszacz pochodzący z XVI wieku, ozdobiony ozdobą roślinną splecioną z suchymi gałęziami. Wendel Roskopf, budowniczy i rzeźbiarz, uważany jest za prawdopodobnego autora, który w czasie jego tworzenia pracował na pobliskim zamku Bechynia.

Powierzchnia głównego podwójnego statku została ukończona około 1500. Okładziny dzielą się na osiem identycznych łuków - w przeciwnym razie również łuków diamentowych. Tworzy penetrację wielu części sklepienia; Przejścia między nimi tworzą wzory przypominające diamenty, czyli diamentowe kwadraty. Jest to typowy element późnogotyckiej architektury, a także jedyny rodzaj gotyckiego skarbca bez żeber. Poszczególne pola zawsze działają bezpośrednio ze ściany, bez połączeń lub konsoli; W środku skarbca, mają trzy okrągłe kolumny, na dole z ośmiostronnymi stopami. Podwójny statek ma około 27 metrów długości, 13 metrów szerokości i osiąga wysokość około 10 metrów. Jest oświetlany przez trzy rozbite okna z kamiennym kołem - jeden po prawej stronie wschodniej ściany, dwa w południowej ścianie. Przestrzeń jest nadal używana do kultu.

Prezbiterium, oddzielone od podwójnej łodzi przez oddzielny kamieniołom z masywnym kamiennym żebrem, jest o około dwa metry niższe od podwójnej łodzi. Na wschodzie jest pięciostronne zakończenie, z wysokim gotyckim oknem w każdym z pięciu boków z czteropłaskim kołem kamiennym; trzy inne okna z tym samym wzorem są po prawej stronie. Po lewej stronie okna są redukowane i umieszczone powyżej ze względu na sąsiednie budowanie ambicji. Prezbiterium pokryte jest skarbcem sieciowym tzw. Milewskiego - według względnego skarbca klasztoru w Milewskim. Ceglane żebra z ich krzyżami tworzą wrażenie sieci, z których większość ma tylko funkcję dekoracyjną w tej części, a nie funkcję nośną. Upiększenie jest ożywiane przez postacie głównych dobroczyńców klasztoru Becyny - na przykład Złota Gwiazda Domu Sternberka - znajdująca się w miejscu głównych terminali. Cały skarbiec prezbiterium kończy się z wsporników igły znajdujących się wokół ściany.

Kto szuka uczciwej późnogotyckiej architektury poza zatłoczonymi szlakami turystycznymi, Bechyně warto zatrzymać. Kościół oferuje rzadki przykład skarbca, którego geometryczny rygor nadal daje szacunek, a jednocześnie przypomina nam, jak barokowa rekonstrukcja była w stanie bezterminowo absorbować starsze, równie cenne warstwy.