městské opevnění Mělníka Mury obronne

Mělnické městské opevnění to w większej części nieistniejący już system średniowiecznych murów obronnych i bram. Jego pozostałości świadczą o średniowiecznym budownictwie obronnym, a zarazem należą do podstaw historycznego oblicza miasta.

Fortyfikacje tworzyły główny mur zewnętrzny, mur parkanowy oraz fosa. Biegły one wzdłuż obwodu pierwotnego, wczesnośredniowiecznego grodziska. Większość murów rozebrano w dziewiętnastym wieku. Fragmentarycznie zachował się odcinek murów zewnętrznych o długości około czterystu metrów, biegnący wzdłuż ulic Erbenova i Ostruhová, na północ od placu Náměstí Míru. Od zewnątrz otacza go park, a od wewnątrz mur odgradza posesje domów, ratusz i dawny klasztor kapucynów. Niewielka część murów pozostała także na południe od zamku, wzdłuż ulicy Jaroslava Seiferta.

Główny mur był, sądząc po zachowanej części, grubą na około dwa metry ścianą z opoki. Najlepiej zachował się za domem o numerze konskrypcyjnym pięćdziesiąt pięć w ulicy Erbenova, gdzie widoczny jest występ chodnika straży i pozostałość przedpiersia. Inne fragmenty muru zostały przekształcone i stały się ścianami zewnętrznymi domów. Nie zachowała się żadna wieża obronna.

Najbardziej wyrazistą pozostałością muru parkanowego jest pięcioboczna baszta z prostokątnymi strzelnicami po północno-wschodniej stronie miasta, zachowana tylko na parterze. Do muru parkanowego należy prawdopodobnie także mur na południe od kościoła świętego Piotra i Pawła, przy domu zwanym Stará škola. Dom ten służył jako dom kapituły, szkoła kleryków, pracownia przepisywania ksiąg i szkoła miejska. Mur zewnętrzny z zaprawy mieszanej, gruby na około siedemdziesiąt centymetrów, oraz fosa zachowały się tylko po stronie północno-wschodniej. Z fosy został dziś trawiasty park.

Do miasta prowadziły dwie bramy, Labská i Pražská. Brama Labská, po raz pierwszy wspominana w drugiej połowie czternastego wieku, przestała istnieć w dziewiętnastym wieku. Brama Pražská jest najstarszą zachowaną częścią fortyfikacji. Pochodzi prawdopodobnie z końca trzynastego wieku, kiedy powstawał nowy system obronny. Jest to gotycka wieżowa brama przejazdowa w ulicy 5. května, na wschód od placu Náměstí Míru.

Brama przeszła kilka przebudów. Podczas renesansowej przebudowy w roku tysiąc pięćset trzydziestym szóstym podwyższono ją o półtora piętra. Dzisiejsze pięć pięter powstało jednak dopiero po pożarze w roku tysiąc sześćset pięćdziesiątym drugim. Kolejna naprawa nastąpiła po pożarze w roku tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym dziewiątym. Wieża służyła także jako więzienie. W roku tysiąc osiemset trzydziestym szóstym została sprzedana i urządzono w niej zbiornik wodny, do którego pompowano wodę z rzeczki Pšovka, a stamtąd rozprowadzano ją do miejskich fontann. W latach tysiąc dziewięćset szesnaście do tysiąc dziewięćset dwadzieścia wieżę odnowiono według planów architekta Kamila Hilberta. Od lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku mieści się w niej herbaciarnia i galeria.