Terasy Karla Otčenáška Park

Terasy Karla Otčenáška, dawniej nazywane tarasami południowymi, leży po południowej stronie zabytkowego centrum Hradec Králové pomiędzy schodami Gočár i Bono publico. Ich dzisiejsze imię nosi znamię historii katolickiej - kibicują biskupowi Karlowi Ojcu, który urodził się sto lat temu. Rada Miasta zatwierdziła ten tytuł w marcu 2020 r., a uroczysty akt upamiętnił 23 maja 2020 r., dziewiąty rok po jego śmierci.

Tereny parku powstały w miejscach dawnego systemu zamkowego, które z czasem przekształciły się w tarasy należące do poszczególnych domów. Przestrzeń ta pozostawała jednak przez długi czas prywatna i nie była publicznie dostępna. Otwarcie zostało zakończone dopiero po gruntownej rekonstrukcji, którą przeprowadzono w latach 2009-2011. Architekt Jiří Krejčík ponownie spojrzał na taras, który już w latach 90-tych był zaangażowany w to miejsce, a w 2003 roku stopniowo osiągnął swój projekt. Ceremonia otwarcia odbyła się 27 października 2011 r. Odnowa kosztowała 54 mln CZK, z czego Unia Europejska wniosła 18,8 mln CZK w ramach projektu Hradby.

Taras rozciąga się na trzech poziomach, z których najwyższy oferuje widok na miasto i niezwykły widok na jezuickie budynki kolejowe New Adalbertinum. Krajobraz uzupełniają cztery fontanny lub fontanny z tworzyw sztucznych od rzeźbiarza akademickiego Tomáš Rafl. Najniższa fontanna upiększa kilka metalowych ptaków - kapie lub kruki - które po napełnieniu wodą są prezentowane i woda jest wysadzana w dół. Kolejna fontanna niesie kawałek kamiennego kota. Różnym roślinom towarzyszy spacer: dolny taras szczyci się hortensjami, wyższymi częściami z różami i tętniącymi życiem różami, lawendowymi kwiatami na najwyższym tarasie.

Już na początku rekonstrukcji archeologów z Muzeum Czech Wschodnich w Hradec Králové zbadał glebę i odkrył warstwową historię tego miejsca. Znaleźli szczątki ścieków i ścieków, jak również ślady prehistorycznych fortyfikacji z młodszej epoki brązu. Średniowiecze opuściły fundamenty dolnej wieży bramy rybackiej od XV do XVI wieku oraz pozostałości muru parkowego cegieł i optyki. Od XVI wieku zachowały się części muru dolnego. Okres barokowy stanowi niszę z pierwszej połowy XVIII wieku, część ogrodu za domem Spuláka, a na przełomie XVIII i XIX wieku wybudowano studnię w połączeniu z barokową twierdzą. Widoczne są również pozostałości oryginalnych barokowych schodów i tarasu ze zbiornikami wodnymi pod salą ogrodową jezuickiego kolegium.

Park jest częścią IV obwodu Procházkova poświęconego współczesnej architekturze. Jest to miejsce, gdzie historia piaszczystych warstw i budynków dotyka teraźniejszości - terraced krajobraz przypomina, jak miasto ukrywało się za murami i jak bieg czasu zmienił cel i formę jednego miejsca.