Tři věže vápenných pecí Wapień

Torza Trzy wieże pieców wapiennych nr III, IV i V., które stoją na obszarze katastralnym Kročehlavy i Kladno, stanowią ważny pomnik techniczny architektury przemysłowej z okresu pierwszej republiki. Piece te zostały zbudowane w latach 1927-1929 na południowym skraju huti Vojtěšské zgodnie z projektem prof. Henryka Šáreka dla Praskiego Towarzystwa Żelaznego. Ich ogólna wysokość ponad 30 metrów i unikalne rozwiązania techniczne służyły do spalania wapienia, co było niezbędne do wydajnej produkcji surówki.

Pomnik ten i jego specyficzne funkcje technologiczne są ściśle związane z międzywojennym okresem, w którym Kladno doświadczył intensywnych wysiłków modernizacyjnych w przemyśle ciężkim i stalowym. W wysokich piecach Vojtěšské huti było użycie rudy żelaza Nucchi. Jej załamanie wymagało dużej ilości wapienia. Dysocjacja wapienia do tlenku wapnia i dwutlenku węgla jest silną reakcją endotermiczną, przy czym na tonę wapienia wymagane jest około 500 kg koksu. Profesor Jindřich Šárek zaproponował ograniczenie spożycia koksu poprzez dostarczenie pewnej ilości spalonego wapienia do przejścia. Tani gaz wielkopiecowy spalił go w piecu. Po udanej weryfikacji w małym piecu szybowym i testach operacyjnych Praga Żelazna Spółka dołączyła do budowy czterech dużych pieców szybowych. Projekt został opracowany przez Oberschleische- Industrie- Bau A.G. z Gleiwitz, a budowę wykonała firma Praga Pittel & Brausewitter. Wraz ze stopniową ekspansją produkcji surówki w 1940 r. dodano kolejny piec szybowy.

Z punktu widzenia konstrukcji kompleks składał się z masywnych żeliwnych betonowych klocków i własnych pieców cylindrycznych. Skoki były umieszczone poniżej fali pola. Ich komory z betonu żelaznego miały 12 metrów długości i 10,6 metra szerokości w koronie, z których każda miała objętość 284 metrów sześciennych. Były ślady po bunkrach, dzięki którym wapień wylewał się bezpośrednio z wagonów. Piece wapienne opierają się na wspólnej bazie żelbetowej. Cylindryczny monolityczny beton z każdego pieca jest mierzony na wysokości 8,63 m i składa się z sześciu podpór połączonych na górze pierścienia. Podstawa jest zamontowana przez cylindryczną część i na niej cztery cylindryczne stożki komory, które stopniowo się kurczą. Całkowita wysokość pieca wynosi 31,430 metrów, średnica wału wewnętrznego wynosi sześć metrów, a objętość pieca wynosi 264 metry sześcienne. Wnętrze pieca było wytłoczone cegłami chamotte a na zewnątrz był spalony czerwony dzwonek cegły. Zewnętrzna ściana jest w kilku miejscach zdejmowana przez stalowe pasy. Operacja obejmowała również samodzielny system windy, gdzie wypełniony kosz podszedł do biodra i wyszedł tutaj. Gaz wielkopiecowy został wprowadzony do okrągłego kanału gazowego na wysokości 13 metrów, a obszar spalania wapna został rozprowadzony przez otwory wentylacyjne, podczas gdy powietrze przepływało przez otwory na zewnątrz pieca nad otwory gazowe.

Cały obiekt należał do Praskiej Firmy Żelaznej. Działalność tego przemysłu była bezpośrednio związana z działalnością hut Kladno do 1975 r. Produkcja surówki w Kladnie została zatrzymana i produkcja spalonego wapienia zakończyła się. W ciągu najbliższych kilku lat nastąpiły poważne zmiany w tym obszarze. Piece wapienne numer I i II zostały zniszczone. Pozostałe trzy piece stopniowo straciły sprzęt technologiczny, mosty i stały do 1997 roku.

Historyczne znaczenie budynku podkreślają kluczowe lata. Rok 1927 rozpoczął budowę czterech dużych pieców szybowych, które zostały ukończone w 1929 roku zgodnie z projektem prof. Henryka Šáreka. Piąty piec wzrósł w 1940 r., produkcja wapienia była cicha w 1975 r., a w 2008 r. Ministerstwo Kultury Republiki Czeskiej zadeklarowało pozostały tułów pieców wapiennych nr III, IV i V. przez zabytki kultury Republiki Czeskiej.

Dziś torsy te znajdują się na południowym skraju huti Vojtěšské w pobliżu dworca kolejowego Kladenskodic. Chociaż utraciła oryginalny sprzęt technologiczny, stanowi unikalny i monumentalny dowód na zaawansowaną architekturę przemysłową okresu międzywojennego. Wizyta w tym miejscu daje wgląd edukacyjny w historię czeskiej hutnictwa i sztuki inżynieryjnej, która w przeszłości stanowiła fundament gospodarczy regionu.