Blatenský vodní příkop Obiekt hydrotechniczny

Blatenský vodní příkop, niemiecki Erbwassergraben (fosa wodna dziedziczna), jest jedną z unikalnych struktur wodnych. Jest to sztuczny podajnik wody prowadzący od rezerwatu przyrody torfu Boddar przez górski teren do miasta Horní Blatná w górach Krušné. Pochodzi z jednej z najważniejszych epok czeskiej historii przemysłowej.

Fosa została zbudowana w latach 1540- 1544 przez budowniczego Stephan Lenk w oparciu o praktyczne potrzeby. W XVI wieku, na polu cyny Hornoblaten, potrzebne były źródła energii wodnej do napędzania maszyn górniczych i przetwarzania rud. Woda była również wykorzystywana do transportu konstrukcji i paliwa drewna. Budowa tych prac wodnych stała się siłą napędową rozwoju działalności wydobywczej na całym obszarze. W tym samym stuleciu fosa stała się jedyną własnością Górnej Blatna. Decydującym momentem było 1570, kiedy cesarz Maxmilián II. wydał specjalny dekret gwarantujący ochronę rowu wodnego i przyznanie miastu prawa do pobierania opłat za wodę. Ten przywilej dał całą część jego tytułu.

Fosa rozciąga się prawie 13 kilometrów od północnego brzegu torfu Boddar przez miejscowości Myslivna, Ryžně i Bludna na północ od Blatensky Hill do Horní Blatná. Znajduje się na wysokości 975-945 m i przekracza 32 m. Coryto został pierwotnie wykopany na polu i wzmocniony kamieniami, banki zbudowane jako kopce na metr wysokości. Woda płynie z niewielkim nachyleniem 1 metra na 100 metrów. Pierwotna szerokość wynosiła dwa metry, a dziś jest to mniej więcej połowa trasy. Aby fosa funkcjonowała w trudnych warunkach górskich, wokół niej zasadzono świerk, a w zimie niektóre sekcje pokryto gałęziami. System bawi się z przystankami, nalotami i kanałami odpływowymi zapewniającymi kontrolę przepływu. Konserwacja była obsługiwana przez stałych strażników, którzy utrzymywali pracę w działaniu przez wieki.

Mimo że fosa stopniowo przestała służyć pierwotnym celom, jej utrzymanie trwało do 1945 roku. Po II wojnie światowej był rozkojarzony i stopniowo się rozpadał. Został prawie zniszczony na początku lat 90. Obecna rekonstrukcja w 1995- 2001 r. doprowadziła do odbudowy tego historycznego budynku. Projekt opierał się na dokumentacji archiwalnej z 1929 roku i związany był ze zmianą krajobrazu - nie tylko restauracji, ale także ochrony środowiska.

Dziś fosa jest dostępna przez spacer 11,5 kilometrową ścieżką edukacyjną z 23 tablicami informacyjnymi. Trasa zaczyna się około 1,5 km na zachód od Boskiego Dar i jest połączona z ścieżką nauczania Wolf Pit nad Górną Blatną. Czytelnik widzi tutaj związek między przebytkiem przemysłowym Hornatina a obecną relacją z naturą.