Lázně II. / Císařské Basen

Cesarskie Łaźnie, po niemiecku Kaiserbad, należą do najbardziej charakterystycznych budowli Františkovych Lázní. Dziś noszą nazwę Łaźnie dwa, dawniej były to Łaźnie cztery. Neorenesansowy budynek powstał w latach 1878–1880 według projektu Karla Haberzettla i Gustava Wiedermanna. Wiedermann został później burmistrzem Františkovych Lázní. Ten kompleks najlepiej pokazuje, jak do kameralnej dotąd miejscowości uzdrowiskowej wkraczały monumentalne budowle w skali wielkiego miasta.

Budowę zlecił petersburski bankier i milioner austro-węgierskiego pochodzenia Anton Singer. Było to więc przedsięwzięcie prywatne. Finansowo jednak nie wiodło mu się zbyt dobrze i kilkakrotnie zmieniało właściciela. W roku 1903 łaźnie kupiło miasto, które od roku 1904 było właścicielem wszystkich czterech dawniej prywatnych kompleksów uzdrowiskowych.

Układ budynku inspirowany był sąsiednią kolumnadą Źródła Solnego i Źródła Łąkowego. Boczne skrzydła, w przeciwieństwie do niej, otaczają dziedziniec honorowy, dzięki czemu budowla sprawia wrażenie otwartego zamku na skraju parku. Ma jedno piętro i wyróżnia się środkowym pawilonem z wejściem, który przykrywa potężna kopuła w stylu francuskiego neorenesansu. W fasadzie znajduje się balkon wsparty na czterech parach kolumn, a nad nim herb Františkovych Lázní. Hol wejściowy jest ozdobiony w stylu wiedeńskiego neorenesansu.

Wewnątrz mieści się wielka sala z galerią. W bocznych skrzydłach znajdowały się kabiny do kąpieli, a w tylnej części okrągły basen do hydroterapii. Pierwotnie było tu 120 kabin, a do nich Książęcy Salon Uzdrowiskowy, duża poczekalnia i sala wypoczynkowa. Budynek od początku wyposażono w najnowocześniejszą technikę uzdrowiskową. Singer zapewnił sobie własne źródła z okolic Źródła Natalii. Oferował kąpiele mineralne, węglanowe, żelaziste, solankowe i termalne, elektroterapię i światłolecznictwo. Były tu także rzymsko-irlandzkie i rosyjskie łaźnie parowe, leczenie zimną wodą, masaże, a nawet rentgen. W roku 1924 było tu 90 wanien do kąpieli węglanowych i stalowych oraz 43 wanny do kąpieli borowinowych. W ciągu sezonu wykonywano tu od 50 do 80 tysięcy kąpieli, najwięcej ze wszystkich kompleksów uzdrowiskowych.

Nazwa Łaźnie dwa pierwotnie należała do innego budynku. Stał on na złych fundamentach, od roku 1936 niebezpiecznie się przechylał i po drugiej wojnie światowej został rozebrany. Jego nazwę przejęły wówczas Cesarskie Łaźnie.

Dzisiejsza działalność łączy historyczne wnętrza z najnowszą techniką uzdrowiskową. Budynek służy także koncertom. Jako jedyne miejsce oferuje tu się tradycyjną kąpiel borowinową według oryginalnej receptury.

Przed budynkiem w roku 1951 ustawiono pomnik pracujących kobiet autorstwa rzeźbiarza Karla Lidickiego, według projektu architekta Rajniša. Był on symbolem socjalistycznego lecznictwa uzdrowiskowego. Przy wejściu stoi dziś posąg cesarza Franciszka Józefa Pierwszego według wzoru Josefa Pekárka. Do roku 1919 zdobił główny dworzec w Pradze, a tutaj trafił w roku 2004.