Nový Bohumín Jednostka osadnicza

Nový Bohumín vznikł z powodu kolei. W roku 1847 na terenie gminy Šunychl zaczęto budować dworzec przy nowo wybudowanej linii kolejowej. Miejsce leżało pośród lasów i bagien, które trzeba było osuszać. Osada nazywała się pierwotnie Šunychl-Bohumín-nádraží. Nazwę Nový Bohumín otrzymała czternastego kwietnia tysiąc dziewięćset dwudziestego czwartego roku, a szesnastego października tego samego roku rząd Republiki Czechosłowackiej nadał jej prawa miejskie. W roku dwutysięcznym dwudziestym ta dzielnica miasta Bohumín liczyła dwanaście tysięcy dziewięciuset trzydziestu siedmiu mieszkańców.

Miasto rozwijało się w błyskawicznym tempie. Szybko przybywało budynków urzędowych i mieszkalnych oraz kolonii robotniczych, dlatego nie powstał tu dominujący rynek ani wiele wyrazistych zabytków. Do ciekawych budowli należą budynek dworca oraz okrągła lokomotywownia Czeskich Kolei z roku tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego pierwszego, przebudowana do dzisiejszej postaci w roku tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym czwartym. Północną stronę dzisiejszego placu Tomáša Garrigue'a Masaryka tworzy dawny ratusz z lat tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego siódmego do tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego ósmego, który po starannym remoncie znów służy jako ratusz. Obok niego stoi zespół dawnych szkół niemieckich z lat tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego czwartego do tysiąc dziewięćset czternastego, dziś główny budynek urzędu miasta. Znajdują się tu także katolicki kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa z roku tysiąc osiemset dziewięćdziesiątego szóstego oraz plebania z roku tysiąc dziewięćset piątego. Za nimi, przy ulicy Husovej, stoi budynek dawnego żeńskiego klasztoru Notre Dame z roku tysiąc dziewięćset trzeciego, w którym dziś mieści się szkoła średnia. W tym samym stylu neogotyckim powstał w roku tysiąc dziewięćset pierwszym kościół ewangelicki przy ulicy Štefánikovej.

Z transportem związane są również inne budowle. Most Skřečoňski pochodzi z roku tysiąc osiemset osiemdziesiątego siódmego. Zabytkowa stalowa kładka dla pieszych nad torowiskiem została zbudowana w roku tysiąc osiemset siedemdziesiątym, a w roku tysiąc dziewięćset drugim przedłużona. Wiadukt drogowy przy ulicy Bezručovej został oddany do użytku trzydziestego kwietnia tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego roku.

Handlowym sercem miasta był tak zwany złoty krzyż. Tworzyły go Plac Dworcowy, dziś plac Adama Mickiewicza, oraz główna aleja, dziś aleja doktora Edvarda Beneša, wraz z ulicami, które od niej odchodziły. Pierwotną nazwę zachowała tylko ulica Kostelní. Dziś centrum zdominowała strefa dla pieszych.

Garnizon wojskowy stacjonuje w mieście od jesieni tysiąc dziewięćset dwudziestego trzeciego roku. Przed drugą wojną światową w Šunychlu przybyły drugie koszary. Od początku lat pięćdziesiątych służyły tu wojska kolejowe. Ostatnich stu dwudziestu jego żołnierzy odeszło szóstego kwietnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego czwartego roku.

Ciekawa jest także historia herbu. Nový Bohumín przez długi czas używał herbu Šunychlu, czyli srebrnego lemiesza, a pod nim pięcioramiennej gwiazdy w niebieskim polu. Po przyłączeniu Kopytova doszły do nich złote skrzydlate koło, symbol dworca, oraz szpadel, symbol Kopytova. Po roku tysiąc dziewięćset czterdziestym piątym herb ten przestał być używany. Obecny herb wyłonił się z publicznego konkursu w roku tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym siódmym.